چارلي چاپلين به دخترش گفت: تا وقتي قلب عريان کسي را نديدي، بدن عريانت را نشانش نده. هيچگاه چشمانت را براي کسي که معناي نگاهت را نمي فهمد، گريان مکن. قلبت را خالي نگه دار و اگر روزي خواستي کسي را در قلبت جاي دهي سعي کن که فقط يک نفر باشد، به او بگو:تورا بيشتر از خودم و کمتر از خدا دوست دارم.زيرا به خدا اعتقاد دارم ولي به تو نياز دارم...

دیگر توان بر آوردن آه را نیز ندارم....

باشد، تسلیم...

پرچم سفید را بر سر در اتاقم می زنم

نه برای اینکه پذیرفته ام 

بلکه به این دلیل

که توان ام بریده است این بار...

شعر از سیمای عزیز دوست خوبم

سلام دوستان من همون هلما هستم فقط اسم وبلاگم عوش شده یه خورده نت مشکل داره خودمو کشتم تا درستش کردم میام و خبر میدم که اسم وبم  رو عوضیدم

بغضش را با تمام وجود حس می کنم

از آن بغضهاست که اگر بشکند ویران میکند

خوش به حال اسمان که گهگاه که بغض دارد و گهگاه ویران میکند

آسمان نمیداند که دل من تا ابد بغضی دارد که یارای شکستن ندارد

_{شب سردی است ، و من افسرده.
راه دوری است ، و پایی خسته.
تیرگی هست و چراغی مرده.}

_{می کنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سایه ای از سر دیوار گذشت ،
غمی افزود مرا بر غم ها.}

_{فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی.}

_{نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر ، سحر نزدیک است:
هردم این بانگ برآرم از دل :
وای ، این شب چقدر تاریک است!}

_{خنده ای کو که به دل انگیزم؟
قطره ای کو که به دریا ریزم؟
صخره ای کو که بدان آویزم؟}

_{مثل این است که شب نمناک است.
دیگران را هم غم هست به دل،
غم من ، لیک، غمی غمناک است...}